[U-me304]

สืบเนื่องมาจากนายฉันเข้าโรงพยาบาล

เมื่อวาน ที่โรงงานฉันมีพิธีตั้งศาลพระภูมิใหม่

ฉันจึงไปร่วมพิธี และสบตาวิ๊งๆกับอาหารเครื่องเซ่น   *[]*

ได้ฝากพี่ในออฟฟิสและพี่ยามให้เก็บน้องปูให้ฉันด้วย

เพราะฉันต้องไปทำเรื่องนายออกจากโรงพยาบาลในเพลา ๑๐.๐๐ น.

.

และเมื่อฉันกลับมาราว ๑๔.๐๐ น. พี่ในออฟฟิสได้บอกให้ฉันขึ้นไปทานอาหารที่โรงอาหารของนายญี่ปุ่น

และได้แยกของที่ได้จากพิธีให้ฉันแล้วด้วย ฉันจึ่งขึ้นไป หวังจะได้ยลน้องปู

แต่กลับพบ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

クゥ

ความว่างเปล่า

อาหารของฉันอยู่หนใด?

ทำไมฉันจึ่งพบแต่ความว่างเปล่า

เพราะเหตุใด?

ทำม๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

สุดท้าย คุณแม่บ้านที่น่ารักเกิดสงสาร (คาดว่าความจริงคือสมเพช) จึ่งเจียวไข่ให้ฉันทานแทน

แล้วฉันก็มารู้ตอนเลิกงาน

ว่าเขาได้แยกส่วนของฉัน รวมถึงน้องปูไว้ให้ฉันแล้ว

แต่มันได้อันตธานหายไป...

และบรรดานายชาวญี่ปุ่นทั้ง ๖ ท่านได้ทำการห่ออาหารกลับบ้านกันเยอะแยะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ไม่จริง !!

พวกคุณเอาน้องปูของฉันไปใช่มั้ย !!

เอาน้องปูฉันคืนมานะ !!

ข้าวเย็นของฉัน !!

Please give my dinner back to me !!!

โถ่ น้องปูของฉัน

รู้อย่างนี้ ฉันไม่ไปรับนายออกจากโรงพยาบาลหรอก

น้องปูของฉัน

น้องปูของฉัน

น้องปูของฉัน

.

ปล. ประธานบริษัทฉันติดใจเหล้า ๔๐ ดีกรีเสียแล้ว

ปล๒. ฉันเก็บเงินโปรยทานได้ ๑๔ บาท และต้องแย่งกับประธานบริษัทเสียด้วย

ปล๓. ฉันยังอยากกินปูอยู่นะ

ปล๔. นายฉันย้ายไปนอนโรงพยาบาลสมิติเวชแทนแล้ว

ปล๕. ดีแล้วหล่ะ

ปล๖. เพราะโรงพยาบาลนั้นมีเจ้าหน้าที่ที่พูดภาษาญี่ปุ่นได้เยอะแยะ

ปล๗. ฉันจึงไม่จำเป็นอีกแล้ว

ปล๘. ฉันจะได้เคลียร์งานที่บริษัทเสียที